It’s Liza here. Ang mga OFW daw ang mga bagong bayani ng Pilipinas.

Pero kapalit ng perang ito ay ang sakripisyong mawalay ang OFW’s sa mga pamilya nang kung ilang taon.

Naalala ko pa nun, nag-promise akong umatend ng graduation ng panganay ko. Pero month of February, my husband lost his job in Abu Dhabi. Hindi na ako naka-uwi para umatend ng graduation. Sabi ng mama ko, habang nagbibihis ang panganay ko, tingin daw sya ng tingin sa pinto. Tinanong nila kung bakit at ang sagot nya, “Baka kasi dumating na si Mommy.”

Kabayan tanong ko lang:

Worth it ba na wala ka pag birthdays ng anak, asawa, magulang at kapatid mo?

Worth it ba na ma-miss ang masayang Pasko at Bagong Taon sa Pinas kasama ang pamilya mo?

Worth it ba na wala ka sa araw ng graduation ng anak mo? Yung pinag-hirapan nya ng ilang taon at makita mo sya sa stage suot ang toga? At ang masayang graduation party nya?

Worth it ba ang araw-araw na di mo kapiling ang pamilya mo?

Sa tingin mo ba, deserve ng family mo na wala ka sa piling nila sa bawat okasyon at araw sa buhay nila?

Yung lagi mo pa ring iniisip pag nakita mo ang mga pictures nila sa Facebook, sana kasama nila ako, kung may better opportunity lang sana sa Pinas.

Ang bigat  sa dibdib di ba? Pero minsan kelangang magsakripisyo.

OFW ako dati for 4.5 years. Salamat kay Lord at nakapag-FOR GOOD na rin ako dahil sa Virtual Opsyon – Work from Home. My daughters deserve more than money. They deserve a portion of my life which is my time being with them.

Kaibigan, God wants a better life for you. Gusto rin nyang makasama moa ng pamilya mo. Tutulungan ka nya katulad ng ginawa nya sa akin. You just need to do your part.